U izdanju Kulturnog centra Vojvodine „Miloš Crnjanski” u ediciji „Glasovi” objavljene
su pesničke zbirke Zorana Ćirića „Uspon i pad Voje Despotova” i Gorana Ibrajtera
„Saputnik sablasne krave”.
Zoran Ćirić rođen je 1962. godine u Nišu, gde je i diplomirao na Ekonomskom
fakultetu.
Objavio je više od trideset knjiga proze i poezije, a zastupljen je i u brojnim
antologijama savremene srpske proze i poezije.
Knjige su mu prevođene na više svetskih jezika (engleski, italijanski, nemački,
mađarski, slovenački, poljski, bugarski, makedonski, španski, švedski…)
Dobitnik je brojnih nagrada, među kojima su NIN-ova nagrada, „Branko Radičević”,
nagrada Fonda „Borislav Pekić”, nagrada Narodne biblioteke Srbije…
U pogovoru o pesničkoj zbirci Zorana Ćirića, koji nosi naslov „Pisati slobodno i
(ne)razumljivo”, Vladimir Kopicl, između ostalog, ističe:
„Posle nekoliko hiljada godina, koliko se, kumulativno gledano značajan deo ljudskog
roda bavi pisanjem na kreativan, umetnički način, za verovati je da više, nadajmo se, i
nema pisca koji bi želeo da bude kao svi drugi. […] Ali šta reći za pisca koji u sred
svoje šeste po redu pesničke – i trideset i neke po redu objavljene – knjige, takođe
kumulativno gledano, stihovno odvali:
`ja nisam drukčiji / kao svi ostali!?`
Imajući u vidu da je upravo navedeni autor niko drugi do Zoran Ćirić, data pesnička
objava nosi tekstualnu težinu znatniju od u nju nehajno ugrađenog značenjskog paradoksa.
I ukazuje na najmanje dve bitne osobine Ćirićevog pisanja, bilo da je u pitanju poezija,
proza ili neki od tematski raznolikih hibrida eseja, kritike i bola, čemu je ovaj radnik
na tekstu takođe sklon.
Prvo setimo se njegovog davnog ne-pretka i ne-uzora Oskara Vajlda s kojim umnogome deli
stav da je za umetnika `prva i osnovna dužnost u životu zauzeti pozu`. Zahvaljujući tome,
pesnika Ćirića od davne 1990. godine i tada štampanog njenog prvenca `Rio Bravo` znamo
kao minimalistički blagoglagoljivog urbopoetičara s neskrivenim postmodernističkim
šmekom za tekstualnu vivisekciju i promociju multimedijalne aure stvarnosti.
Pogotovo one u kojoj rokenrol, strip, film i slične forme pobunjenog spektakla
preuzimaju i balansiraju težinu svih opipljivih aporija ovog sveta.
Drugo, u tako konstruisanom tekstu, ne bez jezičke igrivosti i sklonosti ka
eksperimentu, Ćirić zauzima stvaralačku pozu čiji je uzor pozicija bluz/rok naratora,
verbalno aktivnog pobunjenika (rebel) i lutalice (hobo) koji kroz ponešto asimetričnu
masku ironičnog i autoironičnog Narcisa izgovara svoje monologe i dijaloge s dijaloga
dostojnom živom i neživom okolinom.”
Goran Ibrajter je rođen 1962. godine u Mokrinu.
Do sada su mu objavljene knjige poezije: „Pesme Eleazarove” (Književna opština Vršac,
2009; na nemačkom u izdanju Banatskog kulturnog centra, 2016), „Stihije” (Banatski
kulturni centar Novo Miloševo, 2012), „Ja(je)” (Gradska narodna biblioteka „Žarko
Zrenjanin” Zrenjanin, 2014) i „Miletska beležnica” (Gradska narodna biblioteka
„Žarko Zrenjanin” Zrenjanin, 2020).
Poetski, prozni i stručni tekstovi objavljivani su mu u „Ulaznici”, „Avangardu”,
„Letopisu Matice srpske”, „Književnom životu” (Temišvar), „Ogledalu”, „Dometima”,
„Sceni”, „Novoj misli”, „Bagdali”, kao i u više zbornika iz oblasti pozorišna teorije.
Prevođen je na nemački, engleski, slovački i rumunski.
„Pesnička zbirka neobičnog naslova `Saputnik sablasne krave` već u posveti (`Boginji
Iji, sablasnoj kravi, njenim i našim lutanjima`) otkriva svoj značenjski smisao,
ukazujući i na činjenicu da je savremeni pesnik večiti saputnik i medijum između
tradicije, mitologije i savremenog sveta. Podeljena u četiri ciklusa (`Na put, na put`,
`Razgovori o starosti`, `U nekom narednom životu` i `Usputne razglednice`) zbirka,
između ostalog, tematizuje život, prolaznost, smrt, reinkarnaciju, uspostavljajući
dijalog sa Jejtsom, Poom, ali i savremenim piscima – Franjom Petrinovićem i Zoranom
Đerićem”, ističe Ljiljana Nikić.
